حسین کیست؟
خداوند متعال پیامبران زیادی را برای هدایت و راهنمایی انسانها فرستاده است. برخی از آنها مانند ستارگان درخشان در آسمان نبوت میدرخشند و پنج نفر از آنها بلندمرتبهترین و مهمترین هستند و پیامبران مأمور به مأموریتی بسیار مهم نامیده میشوند. آنها عبارتاند از: نوح، ابراهیم، موسی، عیسی و در نهایت محمد مصطفی (صلوات خدا بر ایشان)، که خاتم پیامبران است.
در میان این پیامبران، رابطهای ویژه میان عیسی و محمد وجود دارد، هرچند ۶۰۰ سال از هم فاصله دارند. عیسی، فرزند مریم، در قرآن با القابی مانند «تأیید شده به روحالقدس» و «کلمهٔ خدا» ستوده شده است. محمد، که توسط عیسی معرفی شده، به عنوان «رحمت برای جهانیان» توصیف شده است.
محمد با دختر خود فاطمه به نام علی بن ابیطالب ازدواج کرد. از این پیوند حسن و حسین متولد شدند. پیامبر خانوادهٔ آنان را «چراغ هدایت» نامید و محبت به آنها را به عنوان پاداش رسالتش توصیه کرد.
در پایان عمرش، پس از بازگشت از حج، علی را به عنوان جانشین خود در غدیر خم معرفی کرد. پس از وفات پیامبر، اسلام توسط کسانی که اهلبیت را کنار گذاشتند، از مسیر صحیح منحرف شد.
یزید بن معاویه در سال ۶۰ هجری خود را خلیفه خواند و از حسین خواست تا به او بیعت کند. حسین نپذیرفت، مدینه را به مقصد مکه ترک کرد و سپس به دعوت مردم کوفه به سمت آنجا حرکت کرد. یزید او را در بیابان کربلا محاصره کرد و از آب محروم ساخت.
در دهم محرم سال ۶۱ هجری، روز عاشورا، حسین و ۷۲ یار او با ارتش دشمن متشکل از ۳۰ هزار سرباز مواجه شدند. همهٔ آنها به شهادت رسیدند، از جمله برادرش عباس.
سپاه یزید جنایاتی مرتکب شد، اجساد را مثله کرد و خانوادهها را اسیر گرفت. آنها را به کوفه و سپس به دمشق بردند.
یک مسیحی به نام وهب بن عبدالله در کنار حسین جنگید و به شهادت رسید. مادرش سر پسرش را بالا گرفت و گفت: «ما آنچه را در راه خدا میدهیم پس نمیگیریم.»
عاشورا جوهرهٔ اسلام را نمایان میکند: شناخت خدا، ایثار، شجاعت، آزادی و انسانیت. مسلمانان شیعه حسین را نماد آزادی میدانند و هر سال او را گرامی میدارند و یاد او را به عنوان چراغ هدایت تا روز قیامت زنده نگه میدارند.